Araba parçaları fabrikası, Campi Bisenzio, Haziran 2022
Yaklaşık 11 aydır buradayız, açık uçlu bir meclis olarak
geçen yıl 9 Temmuz'dan bu yana
burada işimiz için mücadele ediyoruz,
aynı zamanda geniş işçi sınıfı topluluğuyla yükselmek için,
herkesin şartlarıni iyileştirme bilinci ve iradesine sahip olanlarla birlikte,
herkes adına bir şeyleri geliştirmek için buradayız.
Fabrika, o 9 Temmuz saat 6'dan bu yana durmuş durumda.
Bu biraz korku filmlerinden birinde
aniden herkesin bir felaket nedeniyle ortadan kaybolmasını andırdı.
Bu Cuma sabahı saat 6'da her şey geride bırakıldı,
pazartesi işe devam edileceği inancıyla.
GKN karar verdi,
işimizi kesmek için.
Bize haber vermeden kovdular.
Biz de buraya gelerek buna yanıt verdik.
Şirketin kiraladığı bu korumalar bizi bekliyordu.
Sonra bir noktada çok sayıda kişiydik ve kapıyı kırdık.
Bu korumaları uzaklaştırdık. Ardından belediye başkanı geldi,
polis ile içeri girdik,
ve açık uçlu bir toplantı başlattık.
Şu anda GKN sendika salonundayız,
artık eski GKN.
Burada, kolektifi bir araya getirdik
sendika temsilcilerini, iş konseyini.
Fiom'un tarihi bayrağına sahibiz, Fiat Auto Mirafiori'nin,
çünkü GKN eskiden Fiat'tı.
Geçmişle çok bağlantılıyız.
1950'lerden bir Fiat fotoğrafı var.
Bu yüzden her zaman Fiat'a bağlı olduk,
mücadeleleriyle ve yenilgileriyle,
mümkün olduğunca çok şey öğrenmeye çalıştık.
Bunun yanı sıra, bu,
Rojava'nın bayrağı, çünkü Lorenzo Orsetti'ye çok bağlıyız,
Rojava'da ölen Floransa'lı bir partizan,
kısa bir süre önce, 2018'de.
26 Temmuz
Küba Devrimi'nin bayrağıdır.
Çünkü bizler 26 Temmuz taraftarıyız.
Genel olarak, imkansız mücadelelere sempati duyarız,
küçük adamın devle veya mevcut güçle mücadele ettiği.
Ve temel olarak Küba bunu her zaman sembolize etmiştir.
Ayrıca, burada Campi Bisenzio'da
Kamillo Cienfuegos adında bir buluşma yerimiz var,
ve bu fabrikanın çalışanlarının birçoğu
bu buluşma yerini ziyaret ederek büyüdü,
Küba devriminden ilham alınmıştır,
idealler açısından,
ve direnişin, mücadelenin ve onurun bir örneği olarak.
Bizi öldüren şey
yalnızca işlerimizi kaybetmemiz değil,
sosyal yakınlığımızı da kaybetmemizdi.
Kişisel olarak gerçekten duygusal bir darbe aldım,
çünkü işe ihtiyacınız varsa, iş bulursunuz.
Ancak burada topluluk duygusunu,
meslektaşlarımla da hissettim.
Çünkü her bir kişiyle bir ilişkim var.
Başkan olarak ve sendika çalışması yaptığım için.
21 yıldır buradayım,
iyi bir kişisel kariyerim oldu,
parayla ilgili bir kariyer değil, sadece kapatıp giden bu insanlar gibi.
Onlar katiller, insan değiller.
Bir günden ötekine,
tüm hayatınızın elinizden alındığı gibi.
Çünkü biz olmuşuz, ve oluruz
Avrupa Kalesi'ndeki klasik beyaz metal işçileriyiz
ve bu yüzden işten çıkarılmanın,
bir günden diğerine, maaşınızı birdenbire kaybetmenin
bizi etkilemeyeceğini düşündük.
Ancak bu 9 Temmuz'da
bize herkese davrandıkları gibi davrandılar!
Bir gülümseme lütfen!
Şimdi yıldönümümüz için organize oluyoruz,
9 Temmuz'da.
Takımı belirledik, kim orada, kim değil,
ne alınıyor, nerede satılıyor,
plan, bankoların nereye konulacağı, hazırlıkların nerede yapılacağı...
Biz işçiyiz, ama aynı zamanda çok düzenliyiz.
Gücümüz eksik değil!
Nasıl oldu da kendinizi bu kadar hızlı şekilde organize ettiniz,
işten çıkarıldıktan sonra?
Çünkü kollarımızı sıvadık.
Zaten içsel bir içgüdümüz var.
Ve bir topluluk olduğumuz için düzenliyiz.
Evet, bölünmüş olsak da fabrika içinde
birbirimize yardım ettik, birbirimizle konuştuk.
Bu yüzden kendiliğinden organize olabiliyoruz.
Başından beri yerel işçi sınıfı topluluğu cevabını
büyük bir dayanışma göstererek verdi.
Aynı zamanda normal yoldan geçenler, dernekler, kulüpler,
hemen yardım etmek için müsaitlik oluşturdular.
Çok fazla dayanışma vardı, bir sıcaklık hissettik,
en azından ben şahsen muazzam bir sıcaklık hissettim,
gerçekten muazzamdı.
Baştan beri,
hatırlamıyorum, 11 Ağustos muydu?
- Daha önce. - Daha önce mi? Evet.
...Florence'ta bir gösteri düzenledik,
meclisin başlamasından birkaç gün sonra
yaklaşık 5.000 kişi katıldı!
Bu kadar kısa sürede birçok kişi bizi takip etmeye başladı.
Daha sonra
18 Eylül vardı.
40.000 kişinin katıldığı bir etkinlik oldu.
Ve bu kısmen bir sürprizdi,
Çünkü gerçekten de kalabalık bir deniz gibiydi.
Ayaklanalım, sabah güneşi gibi ayaklanalım!
"Ayaklanalım" partizanların mottosudur,
1944'te Floransa'yı özgürleştirenlerindir.
Eğer savaşmazsan, ne tür bir adam olduğunu söyle?
Ayaklanalım, sabah güneşi gibi ayaklanalım!
Ben burada bugün, işten çıkarılmış bir işçinin eşi olarak,
GKN mücadelesine destek grubu olarak buradayım,
bu e-postanın gönderildiği günde yaratıldı.
Ve aynı zamanda bir işçi olarak buradayım, bu miting hepimiz için.
Bir toplum için savaşmak istiyoruz,
işçiler için düzenlenmiş bir toplum,
onları sömürenler için değil.
Hadi gidelim, birlikte, şimdi ayaklanalım!
Ayaklanalım!
Savaşmazsan, ne tür bir adam olduğunu söyle?
Gözlerim yaşardı ve gerçekten kendimi sakladım,
18 yaşındaki gençleri görmek için,
ve sonra onlar da konuşma yaptılar,
- Onlarda oğlumu gördüm!
Bu kaydedilmiyor!
Oğlum gelecek hafta 13 yaşına giriyor.
Ve gerçekten de öyleydi:
Onlara ne bırakıyoruz?
Eğer hiçbir şey yapmazsak, onların nesi olacak?
Bu, anıtlarla aynı durum gibi:
Bir yaşamın anıtları hâlâ ayakta duruyor.
Bugünün evleri basit bir depremle çöküyor.
Açıkça iyi bir iş yapmıyoruz.
Ve bu çocuğu gördüğümde, oğlumu gördüm.
9 Temmuz'dan beri
mücadelemizi farklı bir şekilde sürdürmeye çalıştık,
daha önceki mücadelelerden farklı bir şekilde.
Söyledik ki,
bize ne olduğunun,
birbirine bağlı bir dizi olayın sonucu olduğunu,
bu ülkedeki işçi sınıfının tüm haklarını ve olanaklarını
ezmiş olduğunu söyledik.
Bu nedenle, sorunumuzu çözmek için,
temelden çözmek gerektiğini söyledik!
Ve böylece topluma şunu demedik:
"İşlerimizi kurtaralım."
Biz dedik ki:
"Birlikte ayaklanalım,
bu süreçlerin tamamen ve kolektif olarak çözülmesini sağlamak için."
30.000 kişiyi nasıl sokaklara çıkardık?
Biz her zaman çok ilişkili bir fabrika olduk.
Şirkete, finansal fona, büyük sermayeye karşı tek savunmanın,
dayanışma olduğunu biliyorduk.
Bu yüzden bütün bu yıllarda
tüm mücadelelere katıldık.
Ve her zaman tüm sosyal bağları güçlendirmeye çalıştık,
ekolojik ve antifaşist hareketlerde aktif olmaya çalıştık,
ya da sadece temel düzeyde bile olsa,
birçoğumuz gönüllüydük ve gönüllüyüz Arci kulüplerinde ,
Sivil Savunma'da ya da Misericordia'da.
Bazılarımız gençlere futbol eğitimi veriyor...
Kendi boş zamanımızı koruma başarısını sağladığımız,
aşırı sömürüye, fazla mesailere karşı,
gerçeği dikkate alarak birçoğumuzun,
8 saatlik çalışma gününden sonra bile, ya politik ve bilinçli olarak
ya da doğrudan bilinçli ve politik olmasa bile
bu toplulukla bağlantılar kurmuştu.
Bu yüzden 420 işçi işten çıkarıldığında,
tüm topluluk paramparça hissetti.
Ancak eğer milyonlarca kişiyi sokaklara çıkardıysak,
bu, açıkça belirttiğimiz içindir.
Sorunumuz bireysel işyerimiz değil.
Biz, işten çıkarılan ve işsiz kalan işçiler olarak,
milyonlarca serbest çalışanın, kendi hesabına çalışanın,
geçici ve ajans çalışanının,
"işten çıkarılmış" dahi denmeye hakkı olmayan kişilerden daha iyi durumdaydık.
Bu yüzden "Ayaklanalım" sloganını başlattık,
ülkenin tüm güç ilişkilerini değiştirmemiz gerektiğini söylemek için.
GKN'yi ve tüm ülkeyi kurtarmak için.
Ve bu yüzden 30.000 kişi sokaklardaydı.
Dönüşüm
Uzun vadeli bir proje istiyoruz.
Gelip bir yıl süren,
göz boyayıp,
sonrasında bizi susturmak için ölen bir şey değil.
Uzun vadeli bir projeye yatırım arıyoruz.
Tabii ki hiçbir şey sonsuza dek sürmez.
Ancak birkaç yıl süren bir şey değil!
Aksi takdirde başa döneriz.
Belki de yaratacağımız proje,
başka bir projeye yol açar.
Ve sonra döngü kapanır, bu çok daha iyi olur.
Arzumuz, üretimin,
sahip olduğumuz tüm haklarla birlikte geri gelmesidir.
Çünkü bir işyerini, üretim yeri olarak,
ancak aynı zamanda kapsamlı haklar açısından da bir zenginlik olarak savunuyoruz.
Çünkü haklarımızı neredeyse 15 yıllık mücadeleler sonucunda elde ettik.
Bazı anlaşmaları ve hakları miras aldığımız yıllar,
1970'ler ve 1960'lara dayanmakta.
Bizden ulusal düzeyde alınan bazı haklar da dahil olmak üzere,
örneğin İtalyan İşçi Statüsü'nün 18. maddesi gibi.
Bu anlaşmanın hala geçerli olmaya devam ettiğine dair bir anlaşmamız var.
Ve şu anda bizi işten çıkardıklarında,
ekolojik geçişin bunun sorumlusu olduğunu söyleyerek,
çünkü otomotiv sektörü ekolojik geçişe doğru ilerliyor,
Toplumsal olarak sorumlu tutulmak istemedik
çevresel geçiş süreci için.
Çünkü çevresel geçişin toplumsal anlamda bedeli olmalıdır,
büyük üreticiler tarafından, büyük sermaye tarafından
ve kesinlikle işyerleri tarafından değil.
İşe alındığımda bana ne üretmek istediğimi sormadılar.
Beni işe aldılar ve hepsi buydu.
Başlangıçta, GKN kaçtığında,
Pisa Üniversitesi öğrencileriyle birlikte
iki proje geliştirdik:
Birincisi, toplu taşıma araçları için şanzımanlarla ilgiliydi,
ve ikincisi hidrojen üretmekti,
tamamen temiz bir gaz olan,
ki elektrikli arabalar kesinlikle öyle değil.
Eğer seçebilseydik, o zaman dönüşmek,
ve İtalyan otobüs üretimine entegre olmak isterdik,
otobüs üreten kamusal bir endüstri.
Biz bunun gerçek ekolojik ve sürdürülebilir hareketlilik olduğuna inanıyoruz.
Otobüsler veya diğer toplum taşımacılığı.
Bu seçeneğimiz yok.
Mevcut sahip bizi elektrik motorlarına dönüştürmek istiyor.
Elektrik motorları üretimi için ne yazık ki
tüm fabrikanın bir boş kutuya dönüşmesi gerekiyor,
sonra farklı bir üretimi getirmek için.
Şu anda bize ait olan bir fabrikamız var
boş bir kutuya dönüştürülmesi gereken,
yeni üretim gelmeden önce.
Bir boş kutu olduğumuz anda
bizi yok etmeye çalışacaklar.
Bu nedenle yeniden endüstrileşmeyi gerçekleştirmeye çalışıyoruz,
mücadeleyi canlı kılarak
ve güvencelerle. Kolay değil,
çünkü bir fabrikanın endüstrileşmesi 2, 3 yıl sürer.
Ve 2, 3 yıl uzun bir süredir.
Ve muhtemelen hepsi hesaplanmıştır.
Bize 3 yıl içinde olacak bir şeyi vadediyorlar.
Ve belki de hiçbir zaman oraya ulaşamayacağız.
Mademki bu yatırımcılar yerlerinden oynamıyorlar
çünkü borsayla veya söylentiye göre başka bir şeyle ilgili sorunlar varmış,
Biz de başka bir şeyin gelişmesini bekliyoruz.
Bu arada ayaklanmaya devam ediyoruz,
içsel örgütlenme düzeyini korumaya devam ediyoruz
aynı zamanda
malzemeleri saklıyoruz.
GKN'nin mutlaka geri istediği malzemeler.
Tüm malzemeler hala burada kalmak zorunda.
GKN Fabrika Kolektifi
Yaklaşık on yıl önce karar verdik
mahallede bir kulüpte buluşmaya,
ve oradan bu kolektifi örgütledik.
İlk grubu oluşturduk, neredeyse herkes katıldı
ve ara sıra bir araya geldik
ve fabrikadaki sorunları konuştuk.
Bunu, öyle bir şekilde yaptık ki,
fabrikadaki sendika çalışmasına katılmayanlar
veya başka bir sendikada olanlar
da katılabilsin diye yaptık.
Herkesi bir araya getirmek için bir sistem.
En militan olandan en umursamaz olana kadar.
Oldukça olumlu bir cevap aldık,
Ve bu bize yardımcı oldu.
İlk olarak, bizi güncel tutmaya,
olan her şey hakkında,
ayrıca bireylerin sorunları hakkında bilgi sahibi olmaya yardımci oldu.
Ama aynı zamanda patrona göstermek için
onun tamamen olmadığını -
Nasıl söyleyeyim? -
Onun tamamen,
her şeyin patronu olmadığını gösterdi.
Sonuç olarak, bize pozisyonlar yaratarak tepki verdiler.
"OS Operatörü" veya "Q Operatörü" gibi,
bizi biraz bölmek için.
- Başaramadı.
Bu durumda da, elbette
taraflılığa dayalıydı.
Dolayısıyla, çok daha fazla insanı bizim tarafımıza çekmekten başka hiçbir şey yapmadı.
Buna özel bir şekilde tepki verdik,
ürünlerle, kıyafetlerle.
Atkılar takmaya başladık
üzerinde "Fabrika Kolektifi" yazan.
Bu atkıyla fabrikaya giren işçiler,
patrona gösterdiler,
bize ait olduklarını,
Pozitif bir cevap oldu.
Ve sonra yavaşça başardık,
işten sonra, vardiyadan sonra, sendika salonunda buluşmayı,
haftada bir kez,
kolektif üyeleri veya daha küçük gruplarla bir araya gelmeyi.
Ve bu kolektiflerde ne yapacağımıza karar verdik.
Sendikanın içsel faaliyetleri ve dışsal olarak da,
dayanışma götürmek ve şirketlere destek olmak için dışarı çıkmak
mücadelede olan, örneğin Texprint gibi şirketlere,
çok fazla dayanışma getiren şirketlerden biriydi
onlarla birlikte sahada.
Sonra Bekaert de. Bekaert'te biz de vardık.
- İşte faaliyetimiz böyle başladı.
Muhtemelen yüzlerce işçi buradaydı,
kolektifin örgütlenmesine katkıda bulundular,
haberleri olmadan.
Çünkü biz Fiat'tan geliyoruz,
bu yüzden eski Fiat işçilerinin hikayelerini,
fabrika içinin nasıl olduğunu biliyoruz.
Onlar nasıl ve neden,
daha çok veya az parçanın makineyle yapılması gerektiğini açıkladılar,
günlük hayatta nasıl başa çıkılacağını,
patronla ve yönetimle.
Bu işçiler, çoğumuzun
80'ler ve 90'larda tanıştığı işçilerdi,
zamanla kirletilmişlerdi,
bürokratik sendikal anlayışla.
Bu mirası onlardan devralmadık.
2007/08'de, şiddetli bir çatışma yaşandığında,
klasik sendika örgütüyle,
birdenbire işçiler, bu zamana kadar
sendikada aktif olmayan
ama futbol veya dansla ilgilenen işçiler,
sendikayı kendileri örgütlemek zorunda kaldılar.
Ve buldular ki bir şeyi reddetmenin,
karın ağrısı olması gerektiğini, organizasyona hayır demenin...
Durduracağım...
Bu nedir?
Bu, hala çalan vardiya çanı.
Eğer kaydetmek isterseniz...
2007/08'de resmi sendika örgütüyle bir ayrılık olduğunda,
iç sendika işçiler tarafından devralınır
bu işçiler bu zamana kadar,
sendikalı olmayan, futbol veya dansa ilgi duyan işçiler tarafından,
onlar ne istemediklerini biliyorlardı.
Onların istemediği,
eski, bürokratik ve ılımlı sendika örgütüydü.
Keşfettiler ki zor olan,
bir işçi sendikası modelini gerçekleştirmek,
işçilerin katılımı ve bilinciyle oluşan model,
sonunda bizi kurtarabilecek tek modeldir.
Görüşümüze göre en önemli şey,
temsil kavramını aşmaktır,
Hele ki bu durum işçiyi pasif hale getiriyorsa,
işçi kararlarda aktif olmalı
ve kaderini kendi ellerine almalıdır.
2007/08 ve 2018 arasında
sürekli grevler ve çatışmalar oldu,
birçok anlaşma mücadele edilerek sağlandı.
Ancak her zaman çok zor, çok radikal bir mücadele vardı.
Bu öyle bir fabrikaydı ki,
biz ıslık çaldığımızda...
Bu öyle bir fabrikaydı ki,
burada, ıslık çaldığımızda,
işçiler hemen greve giderlerdi.
Çoğu zaman grev yapıyorduk, hatta işçilere nedenini açıklamadan,
belki de ani bir olay yüzünden.
Sonra sırayla giderdik, ıslık çalarak, herkes çıkardı.
Ciddi bir uyum vardı,
ancak farkındalık ve katılım yoktu.
Bu yüzden büyük bir güven vardı
2, 3, 4 unsura karşı,
ancak bu unsurlar tek başlarına her şeyi yapamazlardı.
Yapamadılar ve yapamazlar.
Sonra, yavaş yavaş,
katılım için daha da fazla model yaratmaya çalıştık.
Sonra 2018'de Melrose Finans Fonu geldiğinde
bu muhtemelen son büyük meydan okumamızdı.
Bu yüzden katılım konusunu önemsemeye başladık.
İşte fabrika kolektifi burada ortaya çıktı.
Sendika işi hakkında açıkça belirtmeye başladık
sadece işyeri konseyinde olmak anlamına gelmediğini,
veya sadece bir sendika üyesi olmak anlamına gelmediğini.
Aksine, katılım ile ilgilidir,
gönüllü çalışma, militanlık, aktivizm gibi unsurları içerir.
Ve tüm bunlar, bir anda kapatıldığımızda
karşılığını verdi.
Çünkü bu katılımcı modelimiz olmasaydı,
bu kadar çok ay direnemezdik.
Sendika örgütümüzün diğer bir unsuru
açıklıktı. Dışarıdakilere açıklık,
"Dayanışmacılar" dediğimiz insanlara.
Örneğin, 2018'de zaten bir dış destek grubumuz vardı.
Bu yüzden grafik tasarımcıları, diğer sektörlerden işçileri
veya sosyal merkezlerden arkadaşları içeriyordu,
bizimle dayanmak isteyen sol örgütlerden gelenleri,
destek grubu vardı.
Ve destek grubundan her şeye ihtiyacımız vardı:
Sosyal medyadan grafiklere kadar her şeye ihtiyacımız vardı.
İçeride yapamadıklarımızın hepsine ihtiyacımız vardı.
Yurt dışından bakarak: İnsanlar nasıl
bu mücadeleyi destekleyebilir veya içinde yer alabilirler?
(Çünkü Almanya'dan geliyoruz.)
Ne yazık ki uluslararası olmak için zamanımız olmadı.
Oysaki öyleyiz.
Sadece zamanımız olmadı.
Çünkü gerçek şu ki:
Uluslararası sendika ve ara-sendikal bağlantılar,
genellikle en zordur.
Bunun yanı sıra, en fazla bürokratik kısıtlamalara sahipler.
Meselemizi Avrupa İş Konseyi içinde çözmeye çalıştık,
"Uluslararası İş Konseyi"
ancak kendimizi duvara çarpmış bulduk.
Tabii ki dayanışma açıklamaları vardı
uluslararası sendika örgütlerinden,
kesinlikle.
Ancak bu hiçbir zaman uygulamaya dökülmedi.
En fazla birkaç Brüksel danışmanlığı oldu.
Ancak bu hiçbir sonuca yol açmadı.
Bu yüzden uluslararası olmak için zamanımız olmasa da
öyle olduğumuz için,
şu anda başlamaya çalışabileceğimiz şey,
bu durumda da şu anda yaptığınız gibi,
sahip olduğumuz materyali çevirmek ve
bu mücadeleyi diğer dillerde açıklamaktır.
Bu konuda henüz zamanımız olmadı.
Şu anda ne yazık ki
başka somut pratik eylemler yapamıyoruz.
Meşgulüz
İtalya'da ayaklanmaya çalışmakla,
kendi başımıza İtalya'da ayakta durmanın mümkün olduğunu düşündüğümüz için değil,
ancak umut ediyoruz ki haberler gelecek
şişen bir savaşın
- gelecekte diğer ülkelerde, Avrupa'da ve ötesinde.