Hallo, ik ben Johanna.
Ik ben media-activist.
Ik film al 20 jaar stakingen en sociale bewegingen.
En ik begreep pas heel laat
wat een ramp klimaatverandering is.
Toen het kwartje eindelijk viel,
besloot ik dat ik zou proberen
om alles wat ik in de arbeidersbeweging had geleerd
voor de klimaatbeweging toegankelijk te maken.
Omdat er iets is wat we allemaal moeten weten.
Dus, laten we beginnen.
Kijk:
Dit is de Klimaatconferentie van Parijs in 2015.
Sinds het begin van de VN Klimaatconferenties in 1992,
is de jaarlijkse CO2 uitstoot niet gedaald,
maar met 60% gestegen.
In de laatste 40 jaar
hebben we de helft van alle zoogdieren, vissen,
vogels en reptielen op aarde verloren.
En ontbossing,
het smelten van de poolkappen,
de verzuring van de oceanen,
de erosie van de bodem,
steeds hevigere bosbranden en overstromingen
dragen hun steentje bij om het leven op aarde te vernietigen.
In 2020 moesten 20 miljoen mensen
vluchten voor de gevolgen van klimaatverandering.
Regeringen laten deze mensen bij duizenden sterven.
Je kunt je voorstellen wat er gaat gebeuren
wanneer honderden miljoenen mensen hun broodwinning hebben verloren.
Regeringen wisten wat ze moesten doen,
maar ze hebben het niet gedaan.
We zijn hier, we zijn luidruchtig, omdat jullie onze toekomst stelen.
Waarom denk je dat regeringen niets hebben gedaan om klimaatverandering te stoppen?
Weet ik niet.
Ze denken misschien dat dingen beter worden zelfs als je niets doet.
Ik snap niet waarom politici die zelf kinderen hebben
niet vooruit kunnen denken.
Het klimaatbeleid van de regering is verschrikkelijk.
Vanuit de toekomst gezien misschien zelfs crimineel.
Doordat onze regeringen deze crisis
niet serieus hebben genomen
en niet hebben gedaan wat ze moesten doen om onze koers te veranderen
zitten we in een extreem gevaarlijke situatie.
Op dit moment zitten we al op niveaus van opwarming
die ons buiten het Holoceen plaatsen.
Het Holoceen is het stabiele klimaat
van de laatste 12.000 jaar
waarin de mensheid ontstond na de laatste ijstijd
en dingen begon te ontwikkelen zoals landbouw, steden en het geschreven woord.
Alles wat we beschaving noemen gebeurde in de laatste 12.000 jaar,
in deze, vanuit het klimaat gezien, stabiele tijd.
En we waren in staat om landbouw, steden en beschavingen te ontwikkelen
vanwege een stabiel klimaat.
Ik denk dat mensen dat niet begrijpen.
En we hebben nu het temperatuurbereik van het Holoceen verlaten.
We zitten al op 1,2 graden opwarming
boven het pre-industriële niveau.
Dus onze huidige situatie is al erg gevaarlijk,
maar het wordt steeds sneller steeds gevaarlijker.
Niet alleen zijn regeringen niet gestopt met uitstoten,
niet alleen hebben ze hun uitstoot niet verminderd,
- sommige hebben wel hun uitstoot verminderd, maar niet snel genoeg -
maar we versnellen ook nog eens in de verkeerde richting.
We hebben zoveel schade aan Moeder Aarde toegebracht
en deze schade zorgt ervoor
dat onze seizoenen niet meer hetzelfde zijn.
Elk jaar verandert ons klimaat
omdat we schade toebrengen aan onze Moeder Aarde.
Klimaatverandering is al een realiteit in de frontlijnen van het Globale Zuiden.
In Europa lijkt het misschien een probleem van de toekomst,
maar mensen zitten vandaag zonder water.
Mensen lijden vandaag onder overstromingen, landen verdwijnen.
Binnenkort verdwijnen er hele eilanden.
Boeren kunnen geen landbouw meer bedrijven vanwege het gebrek aan water.
En dit wordt alleen maar erger.
De V.N. voorspelt
dat er tegen het jaar 2050 een paar miljard mensen zullen zijn
die geen toegang tot water hebben.
Er zijn nu al miljoenen mensen die geen toegang hebben tot schoon water,
en dat zal alleen maar erger worden.
En dat is alleen maar de watercrisis.
Dan is er nog de vervuiling door bedrijven,
de vernietiging van oerwouden, enzovoort.
En dit alles veroorzaakt ellendige omstandigheden voor mensen.
En vroeg of laat zullen ze naar Europa komen.
Die miljoenen en miljarden mensen.
Het is al 50 jaar duidelijk dat we zo niet verder kunnen.
Het gaat om geld, heel veel geld.
Elke kilo steenkool die ze uit de aarde halen, levert ze geld op,
en dat wordt ook nog eens gesubsidieerd,
dus zullen ze niet bereid zijn iets in de aarde te laten zitten.
De vragen en antwoorden zijn altijd hetzelfde.
Dit systeem gaat over winst maken.
We moeten de problemen bij de wortel aanpakken,
niet alleen de symptomen behandelen.
We moeten ons ontdoen van de machthebbers, dat is een revolutionaire taak.
Het kostte me tijd om dit te beseffen.
Ik dacht dat het allemaal om begrip ging,
dat we gewoon moeten begrijpen wat nodig is,
dat we moeten begrijpen wat we moeten veranderen
omdat het klimaat te warm wordt en dat we het dan gewoon doen,
maar dat is niet het geval.
Het eerste wat we moeten begrijpen om de situatie te verbeteren
is waarom regeringen niets hebben gedaan.
De fossiele brandstof industrie heeft alles gedaan wat ze kan
om effectieve klimaatwetgeving te voorkomen.
Auteur en klimaatwetenschapper Andreas Malm wijst erop
dat we te maken hebben met een systematisch probleem.
Bedrijven die olie, gas en kolen produceren
en daarmee winst maken,
investeren voortdurend in het vinden van meer van deze reserves
en ze breiden hun faciliteiten uit om die reserves te ontginnen.
En er is nog steeds geen teken dat ze dit afremmen of stoppen.
Exxon, Total en Shell praten erover
om op een bepaald moment in de toekomst netto nul te worden, misschien in 2050.
Maar waar ze eigenlijk mee bezig zijn
is gewoon meer pijpleidingen aanleggen en zoeken naar meer olie.
En ze gaan naar plaatsen zoals de Noordpool om meer fossiel gas te vinden.
En dat is een systematische dwang.
Om te blijven groeien, is dit voor deze bedrijven een absolute noodzaak.
Het ligt in hun aard om de reserves die ze hebben uitgeput
te vervangen door nieuwe.
En waarom helpen staten hen daarbij?
Nou, in principe is het de taak van geavanceerde kapitalistische staten,
of welke kapitalistische staat dan ook,
om de wielen van de kapitaalaccumulatie te smeren
en de weg vrij te maken voor bedrijven
om winst te maken.
Dat is hun fundamentele taakomschrijving.
Dat is wat ze doen.
Kapitalistische staten te vragen
om hun economie te ontdoen van fossiele brandstoffen
is hetzelfde als hen te vragen om de hele materiële basis weg te nemen
voor het kapitalisme, zoals het
in de afgelopen twee eeuwen heeft bestaan.
En kapitalistische staten zijn niet geneigd dat te doen.
Ze faalden volgens hun eigen cijfers, hun eigen doelen.
Die hebben ze niet bereikt. Waarom hebben ze gefaald?
Ik denk gedeeltelijk omdat ze niet echt de leiding hebben
over het systeem, dat meer bepaald wordt door winstdoelstellingen.
En ze kunnen niet echt de fossiele brandstof industrie veranderen
zolang de parameters zijn: winst maken.
En dan zijn ze ook nog beperkt
door de concurrentie tussen naties.
De grote blokken, zoals de VS, China, de EU,
kunnen het zich niet echt veroorloven
te verliezen in deze wereldwijde concurrentie.
Dus niemand heeft echt een groot belang in snelle verandering.
De gevolgen van al deze beperkingen zijn wreed.
Volgens de OESO,
worden fossiele brandstoffen elk jaar gesubsidieerd
voor een bedrag van 100 tot 200 miljard dollar.
Dat is 4 keer zoveel als staten uitgeven
aan de ontwikkeling van duurzame energie.
Maar staten betalen ook voor de schade
veroorzaakt door de fossiele brandstof industrie,
zoals hittegolven, droogtes en overstromingen.
Deze indirecte subsidies (volgens het IMF)
bedroegen 5900 miljard dollar
- alleen al in 2020.
Dat is 11 miljoen dollar per minuut.
Maar staten beperken zich niet
tot het subsidiëren van het gebruik van fossiele brandstoffen.
In landen als Namibië, Botswana of Colombia,
spannen ze letterlijk samen tegen hun eigen mensen
om de winning en export te bevorderen van olie, gas en andere grondstoffen.
In de Colombiaanse provincie van Casanare, bijvoorbeeld,
werd in de jaren 1990 olie ontdekt.
Paramilitairen, hand in hand met het leger,
vermoordden 2600 mensen
om British Petroleum toegang te geven tot deze olievoorraden.
De politie en het leger waren overal. Dat hielp niet.
Colombia is een extreem voorbeeld van een land met verrotte staatsinstellingen.
Maar linkse regeringen staan ook onder druk
om fossiele brandstoffen en andere grondstoffen te winnen.
Esteban Servat, die zelf Argentinië moest ontvluchten
omdat hij vocht tegen een fracking bedrijf,
beschrijft het zo:
Zelfs als je een revolutionaire regering zou hebben,
die de mensen en het milieu wilde beschermen,
zouden ze in mum van tijd omver worden geworpen.
Tijdens de staatsgreep in Bolivia was er een controverse met Elon Musk.
Hij schreef in een tweet:
"Ja, we hebben hem overgeworpen, en we zullen dat doen met wie we maar willen,
om lithium te krijgen."
En dat is als je een goede regering zou hebben.
Maar in werkelijkheid heb je dat niet.
Zelfs progressieve regeringen zijn wanhopig
om olie en gas te krijgen ten voordele van deze bedrijven.
Omdat ze in een enorme schuldenval zitten met het IMF en de Wereldbank
die de landen onder druk zetten om fossiele bedrijven
zoveel mogelijk brandstoffen te laten winnen.
En dan heb je mensen
die hun lichamen op het spel zetten om hun land te verdedigen.
En zij betalen de hoogste prijs.
Een duidelijk en dringend voorbeeld is de olieramp in Peru.
Die werd veroorzaakt door Repsol, een multinational uit Spanje.
Vergeet niet, Spanje was de koloniale macht van Latijns Amerika
gedurende een half millennium.
En tot op de dag van vandaag genieten ze zoveel straffeloosheid
dat ze kunnen beweren dat ze niet verantwoordelijk zijn
en dat ze niet willen betalen voor de schoonmaak.
Dit is een grote ecocide,
de ergste lekkage in de Peruaanse geschiedenis,
die meer dan 20 stranden betreft, en duizenden families en vissers,
en de bestaansmiddelen en de gezondheid van veel mensen aantast.
En Repsol wil niet betalen.
Repsol, neem verantwoordelijkheid!
Dood aan extractivistisch kapitalisme.
Het officiële antwoord op de klimaatcrisis heet Groen Kapitalisme.
Groen kapitalisme is het idee
dat we fossiele brandstoffen door hernieuwbare energie vervangen,
CO2 uit de lucht opvangen,
en verder doorgaan zoals voorheen.
Dit is de mondiale energie mix van 2019, dus vóór de pandemie.
25% van de energie komt uit kolen,
31% uit olie en 23% uit aardgas.
Kernenergie is omstreden, het potentieel van waterkracht bijna uitgeput,
en met energie uit bio-massa zijn er conflicten vanwege landgebruik.
De officiële strategie is
dat dit kleine, roze deel alle andere delen moet vervangen.
Tegen 2050.
Voor die hoeveelheid hernieuwbare energie
hebben we een enorme infrastructuur nodig
die enorme hoeveelheden grondstoffen nodig heeft.
Grondstoffen die steeds zeldzamer worden
en waarvan de winning
de bestaansmiddelen van mensen in het Globale Zuiden vernietigt.
Is groen kapitalisme mogelijk?
Er kan een nieuw regime van accumulatie ontstaan,
een nieuw model van het kapitalisme,
dat is gebaseerd op het profiteren van de klimaatramp.
En het creëren van nieuwe investerings- mogelijkheden in de klimaattransitie.
Dit is nu al een snel groeiende sector.
Neem bijvoorbeeld de elektrische auto.
Maar het is een illusie om te denken
dat groen kapitalisme de uitstoot snel genoeg kan verminderen.
En, voor zover we weten,
verergert groen kapitalisme de biodiversiteitscrisis.
Want de grondstoffen voor elektrische auto's, biobrandstoffen, batterijen
moeten ergens vandaan komen.
Dit creëert nieuwe problemen en neokoloniale ongelijkheden.
Dus het probleem wordt niet opgelost, alleen verplaatst.
Groen kapitalisme is een leugen.
Het heeft geen zin om gewoon over te schakelen op groene energie,
maar verder door te gaan met consumeren.
Ik vind de hoop dat technologie ons gaat redden erg problematisch.
Omdat we het daarmee uitstellen om te handelen.
Als we vertrouwen op een aantal mogelijke uitvindingen in de toekomst,
en ja, er zijn bepaalde ontwikkelingen,
verandert dat niets aan het feit dat we nú moeten handelen,
en het verbruik van grondstoffen hier en nu moeten verminderen
evenals het gebruik van fossiele brandstoffen en onze uitstoot.
Dit is het grote probleem met de logica
dat we vooruitgang zouden kunnen boeken
met groene technologieën en groen kapitalisme.
Dus er zijn twee dingen.
Ten eerste: het zo snel mogelijk opvoeren van hernieuwbare energiebronnen.
En wat nog belangrijker is:
het verminderen van de vraag naar energie.
En als je die twee samenbrengt, krijg je oplossingen waarmee
we in een korte tijd kunnen beginnen met het aanpakken van klimaatverandering.
Als we beide tegelijk doen.
Veel minder energie en middelen gebruiken zou op zich geen groot probleem zijn.
Tegenwoordig wordt ongeveer de helft van het voedsel
en een derde van de energie die we produceren verspild.
Als we deze verspilling stoppen, evenals nutteloze of schadelijke productie,
kunnen we een groot deel besparen van de middelen die we nu gebruiken
en een groot deel van de uitstoot verminderen.
Maar minder produceren is in scherpe tegenstelling
met een centraal kenmerk van het kapitalisme:
het moet groeien.
Het kapitalisme heeft een verplichting tot groei.
Dat is heel eenvoudig te begrijpen, eigenlijk.
Bedrijven concurreren om winst.
Als ze niet genoeg winst maken, of niet zoveel als hun concurrenten,
gaan ze ten onder.
En dat betekent dat kapitalisme gevoelig is voor crises.
Het probleem met het systeem is
dat de enige manier waarop het kapitalisme kan omgaan met deze crisis
is door constant uit te breiden, zodat bedrijven altijd
nieuwe grenzen en nieuwe ruimtes kunnen bezetten en nieuwe winsten kunnen maken.
De manier waarop het het is gestructureerd
staat niet toe dat het niet groeit.
Sommige mensen zeggen het zo:
"Groei is een stabilisatie- mechanisme van het kapitalisme."
Zonder groei wordt het kapitalisme onstabiel en vatbaar voor crises.
En dat vindt niemand leuk.
Dus elke speler binnen het kapitalisme heeft een inherente prikkel
om het hele systeem te laten groeien.
En ben je het ermee eens dat dat niet verenigbaar is met ons overleven?
Constante groei van de economie is absoluut onverenigbaar
met duurzaamheid in elke dimensie,
inclusief het omgaan met de klimaatcrisis.
Een constant patroon in de gegevens
is het sterke verband tussen economische groei
en een toename van uitstoot, energiegebruik en het gebruik van grondstoffen.
Een paar economieën zijn in staat
om hun economie te laten groeien terwijl ze hun uitstoot verminderen.
Meestal, als je de uitstoot aanpast
aan waar de dingen die ze consumeren vandaan komen,
als je het aanpast aan hun handel,
zie je de uitstoot weer omhoog gaan.
Een paar landen lukt het wel.
Dus het is niet helemaal onmogelijk in de wereld die we kennen
dat een economie groeit terwijl de uitstoot vermindert.
Maar over het algemeen is die vermindering zeer langzaam.
Het is niet snel genoeg
om daadwerkelijk de nul te bereiken in een paar decennia.
Dat is een van de dingen die we heel serieus moeten nemen.
Op mondiaal niveau, is het sterke patroon dat we zien
dat groei gelijk staat aan uitstoot.
Groei is daarom volledig onverenigbaar
met blijvend, stabiel menselijk leven op aarde.
De enigen die dit feit echt onder ogen zien
zijn de mensen in de wereldwijde klimaatbeweging.
Ze waren in staat om het probleem op de agenda te krijgen.
Binnen het kapitalistische systeem is er altijd een focus op groei.
We kunnen geen klimaatrechtvaardigheid bereiken binnen dit systeem.
Wat we nodig hebben
is niet alleen een afschaffing van alle fossiele brandstoffen,
maar ook een systeemverandering naar een systeem
waar we natuurlijk en duurzaam kunnen leven.
Om een dergelijke systeem- verandering te bereiken
moet de klimaatbeweging
de krachten, die het kapitalisme in stand houden overwinnen
en een concreet idee ontwikkelen van hoe dit gedaan kan worden.
Het debat daarover is in volle gang.
We moeten doorgaan met het mobiliseren van meer en meer mensen.
We moeten een grote strijd in de media voeren.
En we moeten laten zien dat er veel alternatieven zijn
die al geïmplementeerd zijn,
om een echte transitie te bewerkstelligen,
en om de afslachting van het leven te stoppen.
We moeten ons organiseren, dat is het belangrijkste.
Of dat nu in een tuincollectief is
of een solidariteitscollectief, of in je woongroep.
Georganiseerd zijn we veel sterker.
Informeer jezelf,
gebruik je privilege,
in het globale noorden kunnen we heel veel voor elkaar krijgen.
Wees solidair met andere gemeenschappen.
En doe iets, of dat nu tuinieren is of het bezetten van een koolmijn.
We kunnen het systeem van vele kanten aanvallen.
En met hoe meer we zijn hoe zwakker het systeem wordt.
We moeten al onze activiteiten hervatten.
De schoolstakingen,
de bezettingen van kolenmijnen, de pleinbezettingen.
En we moeten experimenteren met nieuwe tactieken
en de strijd escaleren.
Ik pleit ervoor dat we onze tactieken diverser moeten maken
bijvoorbeeld met sabotage.
Maar dat moet op een voorzichtige manier gedaan worden.
Wat we vandaag allemaal kunnen doen is actie ondernemen. In welke vorm dan ook.
We kunnen ons aansluiten bij een grassroots beweging, bij demonstraties,
We kunnen meedoen aan actiedagen, zoals Ende Gelände.
Je kunt je aansluiten bij een grassroots beweging en het heft in eigen handen nemen
omdat politici hebben laten zien dat ze geen wil hebben om het te doen.
We moeten in opstand komen.
Al deze activisten hebben natuurlijk gelijk in wat ze zeggen.
Maar het lijkt erop dat er een blinde vlek is
over de vraag hoe de klimaatbeweging
de politieke macht kan opbouwen die ze nodig heeft om haar doelen te bereiken.
De politieke macht om deze doelen te bereiken zit hier,
op deze treinrails.
Wij allen zelf zijn de kracht.
Wij hebben de macht. We moeten hem alleen gebruiken.
We moeten allemaal opstaan en actie ondernemen.
Dit is waar in theorie, maar hoe krijgen we iedereen betrokken?
Het kapitalisme overwinnen is niet iets wat je na je werk doet met je vrienden.
De klimaatbeweging kan alleen succesvol zijn als iedereen samenwerkt:
Degenen die hier dansen,
evenals het beveiligingspersoneel,
en een niet onbelangrijk deel van de politieagenten.
Om van het kapitalisme af te komen, moeten we een brede beweging van onderaf opbouwen,
die leert van de strijd uit het verleden
en een stap verder gaat.
We moeten harden worden!
In de laatste 20 jaar, zijn mensen heel vaak
en masse op de barricades gegaan tegen hun regeringen.
In Argentinië in 2001, bijvoorbeeld,
verjoegen de mensen 5 regeringen uit hun ambt.
Ik was 16 jaar oud in 2001 en ik was erbij.
Ik was op straat in het centrum van Buenos Aires,
we werden beschoten, er werden rubberen kogels op ons afgevuurd, we renden.
Het was erg indrukwekkend, en de president vertrok in een helikopter.
10 jaar later, was er de Arabische Lente.
Mensen in Tunesië, Egypte, Bahrein, Syrië, Jemen, Soedan, Saoedi-Arabië,
Palestina, Oman, Mauritanië, Marokko, Koeweit, Jordanië,
Irak, Djibouti en Algerije
gingen massaal de straat op,
wierpen vier regeringen omver en eisten betere levensomstandigheden.
Weer bijna 10 jaar later, sinds 2018/2019,
zijn er opstanden geweest in tientallen landen,
waaronder Soedan, Frankrijk, Chili, Hong Kong, Libanon en Irak.
En in de VS is er de grootste mobilisatie in de geschiedenis van het land:
Black Lives Matter.
Maar de interessante vraag over een opstand is altijd:
wat komt er daarna?
Geen van deze massale opstanden kon fundamentele verandering teweegbrengen.
Waarom niet?
Een belangrijke les van de Arabische lente,
en van vele andere opstanden over de hele wereld
die tot hetzelfde historisch moment behoren,
zoals Occupy Wall Street,
is dat we een soort organisatie moeten hebben
die stabiel is.
We hebben leiderschap en strategieën nodig.
We moeten niet wegblijven van de macht
of proberen de macht te ondermijnen en ons eraan te onttrekken,
maar hem daadwerkelijk veroveren en gebruiken
om de oude orde te vernietigen.
Ik kan niet zeggen dat ik een handleiding heb
of een formule voor hoe dat gaat gebeuren.
Ik weet niet wie dat wel heeft.
En heel wat activisten
hebben precies deze conclusies getrokken na protestgolven
in 2011 en daarna,
en hebben politieke partijen opgezet,
partijen zoals Podemos en Syriza
in Spanje en Griekenland.
Deze hebben ook niet gewerkt.
Anderen hebben geprobeerd
binnen bestaande hervormingsgezinde massapartijen te werken.
Zoals de Democraten in de VS of Labour in het VK, met Sanders en Corbyn.
Zij hebben ook gefaald.
Dus we weten niet wat gaat werken!
Als noch massale opstanden noch linkse partijen iets veranderen,
hebben we een nieuwe strategie nodig.
Amazon arbeiders en vakbondsactivisten Agnieszka Mróz en Magda Malinowska
stellen voor onze blik van de parlementen af te wenden.
Ze zien de sleutel tot verandering in de productiesfeer.
Zolang we ons richten op de staat zelf,
op deze politieke sfeer,
en dus niet op de werkplek,
als we de manier waarop we werken niet veranderen,
dan verliezen we.
In recente bewegingen
die vooral gericht waren op pleinbezettingen,
werd opgeroepen tot deelname aan de politiek,
de publieke sfeer.
En dat is prima.
Maar zolang deze publieke sfeer en deze politieke beweging
los staat van de arbeidersbeweging,
zullen ze verliezen.
Werk is centraal en cruciaal voor het kapitalistische productiesysteem.
En als we ons organiseren op werk,
kunnen we echt de macht krijgen om het hele systeem te veranderen,
het politieke systeem en het productiesysteem.
Veel mensen in de Europese klimaatbeweging lijken zich niet te bewust te zijn
van de mogelijkheden die ontstaan als we naar de productie kijken.
Toen ik onderzoek deed naar deze film,
zei een bekende Duitse klimaatactivist tegen me
dat hij niet begreep waarom het de arbeiders waren
die de fossiele brandstof industrie kunnen ontmantelen
en niet, bijvoorbeeld, de Beatles fans van de wereld!
Hier is het antwoord.
Als loonarbeiders worden we gedwongen
deel te nemen aan een kapitalistische economie
die het leven op aarde vernietigt.
We worden gedwongen om ons eigen graf te graven.
Je gaat naar huis na je dienst en soms huil je gewoon,
omdat je zo uitgeput bent.
Alles wat we willen is een goed leven.
Dat we niet zomaar bij het vuilnis worden gezet.
Wij willen waardigheid.
De slavernij moet ophouden.
Maar hoe krachtig het ook lijkt,
het kapitalisme heeft één cruciale zwakte:
het is volledig afhankelijk van onze arbeid.
Hoe lang kan Seattle doorgaan zonder de bouw?
We zijn bereid om hier te blijven zolang het nodig is.
We kunnen het kapitalisme stoppen door samen te staken,
we kunnen het overwinnen
door de productiemiddelen over te nemen,
en we kunnen het vervangen
door de productie zelf te plannen en te organiseren.
De structurele onmacht van de klimaatbeweging zal doorgaan
zolang de beweging deze structurele macht van de arbeidersklasse negeert.
Als we de vernietiging van de wereld willen tegenhouden
moeten we ervoor zorgen dat de volgende opstand
de belangrijkste werkplaatsen betrekt
en zich uitbreidt naar de hele maatschappij.
De sleutel is dat arbeiders de controle op het werk overnemen
en de voorziening voor iedereen veiligstellen.
Ik denk dat in een revolutionaire omwenteling,
het belangrijkste is dat we in onze basisbehoeften voorzien.
Als mensen honger lijden of geen direct voordeel zien,
dan verlies je mensen en gaat het niet werken.
Dus essentiële industrieën
die te maken hebben met energie en voedsel, bijvoorbeeld,
die moeten blijven draaien.
Dus de vraag is, hoe zijn jouw banden met die arbeiders?
Hoe overtuig je die arbeiders om te blijven werken,
op de korte termijn?
Op de lange termijn moeten die vaardigheden en kennis
gedeeld worden met meer van de bevolking.
Als we niet weerloos tegen het kapitalisme willen blijven,
moeten we ons gaan voorstellen
hoe een succesvolle revolutionaire opstand eruit zou kunnen zien.
Dus, laten we eens kijken naar het jaar 2024.
In de lente van 2024, laait de revolutie weer op.
En ook in Berlijn gaan de mensen massaal de straat op.
Bijna iedereen beseft dat het zo niet verder kan.
Velen stoppen met werken om deel te nemen aan de opstand.
Ik ging niet meer terug naar mijn werkplek.
We deden niets zinvols.
Wat ik produceerde was kennis
over hoe je mensen dingen kan laten kopen.
We testten advertenties.
Ik denk niet dat veel van mijn collega's morgen komen opdagen.
Ik ging naar werk om mijn computer te halen.
Ik weet zeker dat ik hem binnenkort nodig heb voor iets zinvols.
De mensen in de essentiële werkplekken blijven werken
en de anderen zoeken iets zinvols om te doen,
inclusief de mensen die werkloos waren
en zich buitengesloten voelden.
De mensen bespreken
hoe ze de dagelijkse overleving van iedereen kunnen veiligstellen.
We kunnen niet ontkennen dat we totaal afhankelijk zijn
van de kapitalistische wereldmarkt wanneer we willen koken,
en dat productieketens lang en complex zijn geworden.
Maar zodra we de productie hebben overgenomen,
kunnen we deze structuren opnieuw opbouwen
en onszelf en de planeet bevrijden van verspillende en onnodige productie.
Want ook nu al zijn wij het die alles creëren
en alles laten draaien.
De revolutionairen beseffen dat het succes van de revolutie
ervan afhangt of er genoeg mensen meedoen.
Ze bestormen radio- en televisiestations
om degenen te bereiken die nog thuis zitten, geïsoleerd en bang.
Hallo,
dit is Radio Plantón met een verslag
van de eerste Berlijnse vergadering van afgevaardigden
die gisteren plaatsvond.
Dit is een oproep aan iedereen om zich bij de revolutie aan te sluiten.
Er zijn geen bazen meer en er is geen staat.
We betalen geen huur meer.
Stop met werken, als je baan nutteloos was.
Als je voedsel of medicijnen produceert of bezorgt,
of als je in een ziekenhuis werkt of voor anderen zorgt,
hangt het succes van de revolutie ervan af dat je blijft werken.
Open een kantine in je buurt.
Eet samen, leer elkaar kennen.
Organiseer een dagelijkse volksverzameling.
Creëer een verzamelpunt voor iedereen die het moeilijk heeft
of met gewelddadige mensen te maken heeft.
Praat over je problemen op de volksverzameling.
Dit is een oproep aan iedereen die bij de politie of het leger werkt.
Sluit je aan bij de revolutie!
De orde die jullie hebben beschermd
heeft de fundamenten van ons leven vernietigd.
We gaan nu beginnen met het herbouwen van deze fundamenten.
Dat is alles voor vandaag, hier van Radio Planton.
We roepen jullie op om te vertrouwen op jullie instincten en jullie menselijkheid.
Zoals in elke revolutie,
ontstaan overal spontane buurtverzamelingen.
Maar zonder de aanwezige feministen, zouden de verzamelingen mislukt zijn.
De mannen waren aan het praten
en de vrouwen luisterden.
Dus ik zei:
"Kijk, dit werkt alleen als de vrouwen meedoen.
En de vrouwen zullen alleen meedoen
wanneer ze dezelfde spreektijd hebben als mannen."
Toen was een jongere vrouw het met me eens en zei
dat de spreektijd van iedereen beperkt moet blijven tot een minuut.
Andere mensen gingen akkoord, en we hebben het aangenomen!
Het stelde niet veel voor.
Maar daarna was de sfeer totaal anders.
Zo'n kleine regel had zo'n impact.
Plotseling waren we allemaal gelijk.
In de eerste dagen brengt de beweging een bezoek
aan de kolenarbeiders in de regio Lausitz.
De arbeiders bespreken wat er nu gedaan kan worden
met de kolenmijn en de elektriciteitscentrales.
Ik heb met mijn collega's besproken dat we voorlopig stoppen met werken,
en kijken wat er uit de volksverzameling komt.
Bij Vattenfall is het eerste wat de arbeiders beslissen
om de elektriciteit te herstellen van alle 40.000 huishoudens
van wie de elektriciteit was afgesloten.
Maar het personeel bespreekt ook
hoe ze de elektriciteitsvoorziening in de regio in stand houden.
In Berlijn komt de elektriciteit van de lokale wind- en zonneparken
en van Russische gasleveranciers.
We hebben eerst contact opgenomen met alle leveranciers.
Met de collega's in Rusland was dit moeilijker.
Het is nog onduidelijk hoe de situatie zich daar zal ontwikkelen.
Maar ze gaan voorlopig door met bevoorrading.
Gelukkig is er een contract dat tot 2030 loopt.
We hebben de volksverzameling verteld dat we tegen die tijd
onze eigen energiecentrales zullen moeten uitbreiden,
zodat we het gas niet meer nodig hebben.
Voor velen is het duidelijk dat het noodzakelijk is
om de banken te bezetten om rekeningen te kunnen betalen in de beginfase,
terwijl de revolutie zich uitbreidt,
en ook om deze financiële macht uit de handen van reactionaire krachten te nemen.
Als onze vijanden het geld tegen ons gebruiken
dan zijn we binnen een paar weken verloren.
Ik was verrast dat de helft van het personeel aan onze kant stond.
En dat ze ons wilden steunen.
Ik denk dat de tijd rijp was.
Veel arbeiders bezetten hun fabrieken
en voor het eerst is er een echte reden
om te bespreken welke producten nog geproduceerd moeten worden
en welke niet.
Velen die nog nooit bij een klimaatdemonstratie waren
beginnen te zien dat er een echte kans ligt.
En natuurlijk verandert het leven radicaal voor alle betrokkenen.
Iedereen is plotseling nodig en iedereen kan bijdragen.
Mensen eigenen zich ruimtes toe, bouwen kantines en knappen lege flats op.
Ik wilde hier deel van uitmaken,
dus deed ik mee.
Mijn jongens hebben er ook van genoten.
Eindelijk gebeurt er iets, in de echte wereld, dat we ons kunnen veroorloven.
Hé, wij zijn het, van de kantine!
We maken eten klaar voor de buurt.
Wil je naar beneden komen en meedoen?
Magazijnmedewerkers besluiten wat er in de magazijnen ligt
te verdelen aan de volksverzameling.
Het was echt belangrijk
dat er op de eerste dag overal volksverzamelingen ontstonden.
Want daar gingen we heen.
We konden daar met mensen praten over wat ze nodig hadden.
Maar wat doen we als het magazijn leeg is, wat binnenkort zal gebeuren?
Ik was voorbereid toen het begon.
Ik heb deze baan genomen, omdat ik wist dat die van strategisch belang zou zijn.
Voedsel is het belangrijkste wat mensen nodig hebben.
Ik wilde weten hoe voedsel in de supermarkten komt.
Dus ik begon zes jaar geleden bij Lidl te werken.
Lidl heeft meer dan 500 voedsel- leveranciers in Duitsland,
en ik heb ze een voor een opgebeld.
Ik heb ze verteld wat er hier gebeurt en of ze kunnen blijven leveren.
Sommigen stonden aan onze kant, anderen niet.
En sommige telefoonlijnen waren dood.
Waar de telefoonlijnen dood waren,
probeerden we de lokale volksverzamelingen te gebruiken
om erachter te komen wat er aan de hand was.
Duitsland doet het vrij goed wat voedsel betreft.
Aan het begin van de revolutie,
hoeft slechts 22% van het voedsel geïmporteerd te worden.
Wat ontbreekt is voornamelijk groenten en fruit.
Dit wordt grotendeels verbouwd door geïllegaliseerde arbeiders in Zuid-Europa,
die geen twee keer na hoeven te denken om zich bij de revolutie aan te sluiten.
In Puglia besluiten arbeidsmigranten de velden te bezetten.
De baas kwam, maar we weigerden de velden in te gaan.
Hij bedreigde ons, maar we waren het zat.
We besloten om samen het land te bezetten.
Daarna gingen we naar de vergadering in Foggia.
En zeiden dat we meer mensen nodig hadden
om de bezetting te verdedigen en om samen te werken.
En veel mensen uit het dorp kwamen!
We waren met zovelen
dat we besloten dat iedereen maar drie uur hoefde te werken.
Veel werkloze jongeren kwamen.
Er hangt een goede, feestelijke sfeer.
Drie uur werken betekent dat iedereen de volksverzameling kan bijwonen.
Zelfs de mensen met kinderen.
We zijn begonnen echte flats voor onszelf te regelen.
We hebben twee lege gebouwen in het centrum overgenomen.
Hier in het zuiden staan de huizen leeg.
Ik heb een leuke vrouw ontmoet.
Ze is therapeut.
Ze geeft gratis therapie aan iedereen die dat wil.
Het is super.
Zoals in elke revolutie, ook in 2024, is onderdrukking het grootste probleem.
Op de vierde dag van de opstand,
sturen de autoriteiten de politie en het leger
om de bezette fabrieken te ontruimen.
Hey, we zijn hier bij de Volkswagen fabriek in Wolfsburg.
De arbeiders hier hebben onze steun nodig.
Ze hebben gisteren de fabriek bezet.
Ze zijn hier om de machines te beschermen.
Er komt meer politie en we hebben zelfs een tank op de brug gezien.
Het is van essentieel belang dat we deze belangrijke fabrieken niet verliezen,
want hier kunnen we praktisch alles produceren,
van beademingsapparaten tot zonnepanelen.
We hebben dringend meer steun nodig.
Kom naar poort nummer 5.
We zetten het adres en de de coördinaten in de chat.
Pas wanneer we de productiestructuur van de samenleving hebben overgenomen
kunnen we eindelijk beginnen te doen wat nodig is
om de klimaatverandering te beteugelen.
Als we vrij waren om onze samenleving anders te organiseren
en de dingen totaal anders te doen, op zo'n manier dat we
de komende decennia, en de volgende eeuw
het maximale aantal mensen beschermen,
dan zouden we veel dingen compleet anders doen.
De eerste sector waar we naar zouden kunnen kijken is voedsel.
We zouden moeten overstappen op plantaardige diëten.
Dat betekent dat we onze landbouw opnieuw moeten vormgeven.
De tweede sector is de bouw.
We zouden elk gebouw in onze economie binnen een paar jaar kunnen renoveren.
Als we verstandig na zou denken over de klimaatcrisis zouden we hier beginnen.
Het is een manier waarop je mensen beschermt,
de kosten in de toekomst verlaagt,
en je ontdoet van energie afhankelijkheid. Dus het is win, win.
Dat is één ding.
En we zouden onze steden veranderen.
We zouden onze steden en onze nederzettingen
zoveel mogelijk onafhankelijk maken van privé vervoer.
Ook zouden we onze ruimtes groener en natter maken
om ons te beschermen tegen het veranderende klimaat.
Een van de redenen dat overstromingen zo destructief zijn in steden
is dat we het water geen ruimte geven om terug de grond in te gaan.
De derde sector is de industrie.
We moeten afbouwen wat onnodig is,
op het gebied van overconsumptie,
en dan transformeren wat overblijft
om er elektrische en schonere productieprocessen van te maken.
We zouden beginnen met het bouwen
van een gedecentraliseerd, democratisch energie systeem.
Terug naar lokale beslissingsbevoegdheid.
Ik denk dat we aan de ene kant een re-lokalisatie
van economische cycli en besluitvorming nodig hebben.
En we moeten de productie socialiseren.
Zodat de mensen die het betreft,
kunnen beslissen wat er gedaan wordt.
Dit kan in kleinere lokale eenheden gebeuren,
die deze besluitvorming mogelijk maken,
en die tegelijkertijd een wereldwijd netwerk vormen,
met behulp van virtuele netwerken.
We moeten zo voor elkaar zorgen dat er genoeg voor iedereen is.
We moeten alles herzien volgens de werkelijke behoeften van de mensen,
op het gebied van werk en distributie.
We moeten een einde maken aan aan dit systeem
en zorg dragen voor onze echte behoeften
en het overleven van de mensheid.
Er zijn oplossingen uit de klimaatcrisis.
En een strategie waarmee we van het kapitalisme af kunnen komen.
De rest is organisatie.
Maar wat betekent dat concreet voor het hier en nu
en voor de klimaatbeweging?
De klimaatbeweging kan niet alleen afhankelijk zijn
van die mensen die na het werk actief kunnen zijn,
die actief kunnen zijn nadat ze hun eigen
reproductiemiddelen hebben georganiseerd.
want dan zal het altijd gescheiden zijn.
We moeten de arbeidersbeweging en de arbeiders
naar de klimaatbeweging brengen.
Zij moeten deze kwestie ook kunnen bespreken
tijdens en door het organiseren op de werkvloer.
Omdat de manier waarop we werken vaak zoveel druk op ons lichaam legt
dat veel mensen gewoon geen energie, geen kracht,
geen mogelijkheden hebben om actief te zijn in de beweging na het werk.
Dus dat is waarom het overwinnen van deze verdeeldheid
erg belangrijk is om de klimaatbeweging te laten winnen.
Onszelf organiseren rond andere kwesties dan werk
is natuurlijk nog steeds belangrijk.
Maar ik denk dat het kapitalisme in principe een productiesysteem is
en dat is cruciaal.
Als er zwakke werknemers zijn
zijn zij (de bazen) de winnaars. Altijd.
Ik denk dat de werkende klasse vertrouwen moet hebben
in hun eigen macht en kennis bij het maken van een nieuwe samenleving.
En op dit moment is dat moeilijk omdat veel van het werk
tot ongeschoold werk is gemaakt.
Je voelt je vervreemd van je collega's.
Er is veel verdeeldheid onder het personeel,
en dat moeten we overwinnen.
Dat gaat met sprongen vooruit.
En we kunnen ook nog een handje helpen.
Als ik naar mijn werk ga, probeer ik met mijn collega's te praten
over hoe we het samen kunnen opnemen tegen de baas,
hoe we ons werkleven kunnen verbeteren.
En ik denk dat als arbeiders het gevoel hebben
dat ze controle over hun werk hebben,
ze zich ook kunnen voorstellen dat ze controle hebben over de rest van hun leven
en zich een andere maatschappij kunnen voorstellen.
Als je om toestemming moet vragen om naar de wc te gaan
hoe kun je je dan voorstellen
dat je voorop gaat lopen in een nieuwe samenleving?
Dat werkt niet.
Een revolutie voorbereiden betekent altijd deel uit te maken van de dagelijkse strijd.
We moeten elke vorm van strijd bevorderen
die mensen het idee geven: We kunnen het zelf.
We zijn niet afhankelijk van tussenpersonen, van politici en zo.
En in die We-kunnen-het-zelf ervaring,
zet je het raam wat wijder open en zeg je: "OK, als we dit kunnen doen,
waarom kunnen we het niet doen op een meer sociaal niveau?"
En daarvoor moet je georganiseerd zijn.
Er zijn honderden duizenden mensen die zich voorbereiden,
om een andere wereld te bouwen.
Mensen die zich organiseren op hun werkplekken, bijvoorbeeld,
die productielocaties overnemen wanneer ze met sluiting bedreigd worden.
Er zijn inheemse mensen die van het land leven
en het verdedigen met hun lichamen.
Er zijn duizenden mensen die hun leven riskeren
in grote opstanden en demonstraties.
Er was en is nog steeds ongelooflijke solidariteit en activisme.
Over de hele wereld en te allen tijde.
Als je die krijgersgeest kan vinden
in je hart, in je geest,
kom naar buiten, en help ons vechten!
Sterke harten naar het front!
En dat is wat we allemaal in gedachten moeten hebben
bij het maken van onze levenskeuzes.
We moeten de mindset van een deserteur ontwikkelen:
we keren ons af van een samenleving
die wil dat we ons eigen uitsterven als onvermijdelijk zien.
We denken vooruit.
We doen onderzoek en maken een kaart waar we kunnen zien:
Waar zijn de essentiële industrieën in onze regio?
Waar is de brandstof opgeslagen?
En waar zijn de graansilo's?
Wie werkt daar?
Moet ik op deze plaatsen gaan werken om de mensen daar te leren kennen?
Zal ik bij de politie of bij het leger gaan
om er bij te zijn als de tijd komt om de wapens neer te leggen?
Moet ik bij Vattenfall gaan werken? Of bij Commerzbank?
Als we allemaal strategisch gaan werken
in plaats van te proberen carrière te maken in een systeem dat de wereld verbrandt,
als we ons aansluiten bij de concrete strijd van mensen in het Globale Zuiden
en als we elkaar met revolutionaire vriendelijkheid tegemoet treden,
dan hebben we een kans om, op het juiste moment,
een einde te maken aan de algemene waanzin.