W ciągu ostatnich 20 lat obszar Delhi zamienił się
w jedno z najważniejszych centrów przemysłowych świata.
Symbolem rozwoju jest Gurgaon, przedmieścia Delhi,
które w przeciągu ostatnich kilku lat
uległy przekształceniu w dynamicznie rozwijającą się metropolię.
Rekrutacja wymaganej siły roboczej odbywa się w najuboższych regionach Indii
gdzie ludność wiejska ma coraz większe problemy z przetrwaniem.
Z tego powodu 4,5 mln pracowników przemysłowych z Południowego Delhi
jest w stanie, rujnując własne zdrowie,
pracować za minimalne płace, za które ich rodziny z trudem mogą przeżyć.
Ich wściekłość często przejawia się w dużych i małych walkach fabrycznych,
takich jak w fabryce Rico Auto w 2009 r.
Strajk rozszerzył się na cały świat i wpłynął na zatrzymanie linii produkcyjnych
w zakładach Forda i General Motors w USA.
Zabrakło w nich wymaganych części z Indii.
Od 17 lat publikowana jest tu "Faridabad Workers News".
Gazeta kształtuje proletariacką sferę publiczną w regionie,
a jej celem jest pomoc w samoorganizacji pracowników najemnych.
W październiku ubiegłego roku, w spawalni, podczas drugiej zmiany o 23:15 wieczorem,
menedżer kopnął jednego z robotników.
Następnego dnia robotnicy nocnej zmiany, zaprzestali pracy o godzinie dziewiątej rano,
w proteście wobec zaistniałego zdarzenia.
Zaraz po tym jak winny menedżer przeprosił w obecności wszystkich robotników,
wrócono do pracy o 14:00 po południu.
Robotnicy drugiej zmiany również przestali pracować.
Menedżer przeprosił jeszcze raz i praca została wznowiona wieczorem o 19:30.
Konsewkencją jednodniowego zatrzymania produkcji była strata w wysokości 80 mln rupii.
Wspólne gniazdo
Proletariackie niepokoje w przemysłowym pasie Delhi
Przemysł samochodowy wraz ze swymi dostawcami,
są siłą napędową rozwoju gospodarczego w regionie.
Coraz więcej stref przemysłowych budowanych jest w pośpiechu,
zaraz po tym jak zostaną zaprojektowane.
Tutaj, w Manesar, głównymi producentami jest Maruti Suzuki
i wielcy dostawcy tacy jak Bosch.
Przemysł samochodowy w Faridabad ma wielu małych dostawców.
Do jednego sweatshopu zorganizowanego na podwórzu przylega kolejny.
Ludzie wykonują niebezpieczną pracę, używając archaicznych maszyn.
W slumsach całe rodziny zajmują się produkcją niewielkich części dla przemysłu.
Czy ciężko jest znaleźć we wsi pracę, będąc hydraulikiem?
Na wsi pracy nie było i dlatego musiałem wyjechać.
Była tylko praca na roli, więc jaki był sens siedzenia bezczynnie?
Pomyśleliśmy, że trzeba się stamtąd wyrwać. Dlatego przyjechaliśmy tutaj.
To jest mała wioska. Jest tam wielu wykwalifikowanych hydraulików, którzy mają problem ze znalezieniem pracy.
Dlatego przyjechałem tutaj. Inaczej nadal musiałbym tam mieszkać.
Możesz mi jeszcze raz pokazać, co robisz przy ręcznej prasie?
Czy wiesz gdzie trafiają te produkty, kiedy skończysz swoją pracę?
Moim obowiązkiem jest wykonać pracę dla właściciela.
Do czego to służy?
To jest część do samochodu Maruti.
Więc pracujesz dla Maruti Suzuki?
W Maruti pracownicy zarabiają 30 tys. rupii miesięcznie i ty pracujesz dla Maruti?
Wykonujemy części dla Maruti. Co stanie się z Maruti, jeśli przestaniemy to robić?
Ostatecznie niewielkie półfabrykaty wytwarzane w tak tragicznych warunkach
lądują w nowoczesnych zakładach wielkich korporacji.
To oznacza, iż nieformalny sektor nie istnieje poza przemysłem,
lecz dzięki łańcuchom transportu i zaopatrzenia
jest organizowany przez przedsiębiorstwa, prowadzące linie montażowe.
Autostrady stanowią ich przedłużenie,
służą do przewozu części wykorzystywanych w kolejnych fazach produkcyjnych.
W ten sposób, rozwój i niedorozwój są ze sobą powiązane
i pozostają wzajemnie zależne od siebie.
Ile masz lat?
17
Byłam jednak zdesperowana i skłamałam w pracy.
W mojej rodzinie jest ciężko. Nie ma nikogo, kto może zarabiać,
z wyjątkiem mnie i mojej starszej siostry.
Mój ojciec żyje, ale ma problem z kolanami. Nie jest w stanie pracować.
Mamy młodszego brata. Wychowujemy go.
Dlatego w pracy powiedziałam, że mam 19.
I tak dostałam robotę.
W przeciwnym razie nie zgodziliby się.
Czy twoja pierwsza praca też była w fabryce?
Tak. To była kompania produkująca na eksport. Tam nauczyłem się roboty.
Masz na myśli szycie?
W zasadzie to szycia uczyłem się przez dwa lata na wsi.
Potem byłem zmuszony uczyć się tego znowu.
Naukę szycia zacząłeś, kiedy miałeś 14 lat.
Nie, zacząłem, kiedy miałem 12.
Pierwsze dwa, trzy miesiące w fabryce to okres próbny. Więc musiałeś pracować bardzo ciężko?
Ile pracowałeś godzin?
Przez 6 miesięcy pracowałem nieprzerwanie od 09:00 rano do 01:00 w nocy.
Nie było urlopu?
Nie, nie było.
Z tego powodu miałem problemy zdrowotne - z oddychaniem. Leczyłem się przez rok.
Jakie jest twoje stanowisko? - Operator.
Szyjesz całą koszulkę czy tylko jej część?
Jedną część.
Jak długo pracujesz w tej fabryce?
Od 6 miesięcy.
Gdzie pracowałaś wcześniej?
Przedtem pracowałam w innej fabryce. Brown.
Co produkowała?
Lekarstwa.
Dlaczego porzuciłaś pracę w firmie farmaceutycznej?
Bo nie zarabiałam wiele.
Ile? - 2,5 tys. rupii.
I musiałam bardzo dużo pracować.
Bolały mnie kości.
Potem musiałam pracować przy produkcji lekarstw. Nie lubiłam tego. Nie mogłam oddychać.
Ile zarabiasz miesięcznie?
Za 8 godzin, 4,2 tys. rupii na miesiąc.
Oddajesz całą pensję rodzinie?
Oszczędzasz coś dla siebie?
Wszystko oddaję rodzinie.
Sobie zostawiam 400-500 rupii.
Resztę oddaję.
Dostajesz więc 500 rupii. Jakie są twoje wydatki? Ile płacisz czynszu?
850 rupii.
Ale żyjesz z kimś?
Żyjemy we trójkę, więc moje koszty wynajmu to 300 rupii.
Ile potrzebujesz na życie?
Z wyżywieniem mieszczę się między 2000-2200 rupii.
Jeśli pijesz i palisz wydatki mogą wzrosnąć jeszcze bardziej.
Ale ja żyję skromnie, więc mieszczę się w 2 tys. rupii.
A poza tym, na leki?
Jeśli zachorujemy, trudno powiedzieć ile będzie potrzeba pieniędzy.
Nie wiadomo ile zapłacę lekarzowi.
A ile możesz zaoszczędzić miesięcznie?
Około 3 tys. Jeśli ktoś zarabia 6 tys. to ok. 3,5 tys. rupii.
Jeżeli ktoś zarabia 4 tys., to może zaoszczędzić ok 2 tys.
Wysyłasz pieniądze na wieś?
Tak, część muszę wysyłać rodzicom.
W Delhi trudno jest zdobyć pracę.
Wzrasta zaludnienie, więc zmniejsza się liwość zatrudnienia.
Mam dom w Delhi, ale jestem zmuszony żyć tutaj w małym pokoju
ze względu na pracę i pieniądze.
Ile godzin pracujesz?
8 godzin dziennie a potem nadgodziny. Do północy.
Czasem zajmuje to całą noc.
Albo dodatkowe 4 godziny dziennie. Mamy płacone normalnie.
Z reguły?
Tak.
Czasem za 2 godziny dostaniemy podwójną stawkę. Tylko za 2 godziny.
Czy to tutaj normalne, pracować po 12 godzin?
Tak, 12 godzin to normalne dla każdego.
Nie ważne czy pomocnik, czy ktoś inny. 12 godzin regularnie.
Jaka jest twoja pensja?
Zwykle 6-7 tys. rupii, z nadgodzinami, ze wszystkim.
Ile dostają pomocnicy?
3,5-3,8 tys. rupii.
Ze zmianami nocnymi i nadgodzinami wychodzi od 5 tys. do 5,5 tys. rupii.
W fabryce są ludzie z Bihar i innych okolic.
Czy to powoduje problemy między ludźmi? Napięcia?
Nie. Nie ma napięć między ludźmi.
Wszyscy pracują jak bracia. Nic podobnego.
Dobrze
Wszyscy żyją razem.
W zakładach występują problemy - z powodu pracy i pieniędzy.
Nie dostajemy uczciwych pensji.
W Bangladeszu po raz kolejny wybuchły robotnicze niepokoje.
27 czerwca, W fabryce, w centralnym Bangladeszu, spór o zaległe pensje,
wzrost płac i ponowne zatrudnienie, przerodził się w zamieszki.
Kilku kierowników zostało pobitych. Policja, żeby uspokoić tłum użyła gazu łzawiącego.
Robotnicy zablokowali krajową autostradę. Wzmocnione siły policji użyły broni palnej.
Jeden robotnik został zabity. Robotnicy z wielu fabryk wyszli na ulice.
Większość robotników z Dhaka wyszło na ulice, ale w niektórych zakładach produkcja nie została przerwana.
Te zakłady stały się celem robotniczych ataków. 50 z nich podpalono.
Jak czuje się twoje ciało i umysł po 16 godzinach pracy?
To bardzo proste. Po 16 godzinach pracy idziemy prosto do łóżka i zasypiamy.
Jemy i pijemy co popadnie - na ciepło lub zimno - i idziemy spać.
Jeśli jesteśmy zmęczeni, idziemy po leki przeciwbólowe i wracamy do pracy.
Jeśli nie przyjdziesz do pracy, zostajesz wyrzucony.
Kiedy przychodzisz w porę, zaznaczają twoją obecność i odsyłają do roboty.
Nawet wtedy jeżeli dzień wcześniej pracowałem w zakładzie do 02:00 w nocy,
i wszystko mnie boli - to nie ma znaczenia. Każą ci pracować tyle samo co w inne dni.
Jakie odczuwasz bóle?
Czasem, nagle pobolewa brzuch.
Biorę tabletkę i idę do pracy.
Jak tylko siadam przy maszynie i nie pracuję wystarczająco wydajnie, to on jest niezadowolony.
Zgodnie z założeniem wymaga maksimum wysiłku.
Chce ze mnie wycisnąć tyle ile wczoraj.
Skarżysz się jeszcze na coś poza brzuchem?
Jest wiele problemów. Nie dają nam czystej wody do picia.
Pijąc brudną wodę łapię przeziębienie albo gorączkę,
ból głowy i wiele innych rzeczy, które rozwijają się w ciele. Chorujemy na różne dolegliwości.
Z powodu brudnych toalet mamy problemy ze zdrowiem
- malaria, gruźlica i inne.
Jeśli pracujesz non stop przez 16 godzin bez odpowiedniego jedzenia i wypoczynku to proste.
Kiedy więc odpoczywacie?
Kiedy idziemy do pracy o 09:00 rano i po 16 godzinach wychodzimy z zakładu o 01:00 w nocy.
20 30 minut zabiera nam, żeby dojść do swoich pokoi.
Potem idziemy do łóżka. 4-5 godzin, tyle wypoczywamy.
To bardzo ciężka praca. Jak myślisz, ile lat jeszcze możesz pracować w ten sposób?
W moim domu, w rodzinie
zapisałem dzieci do szkoły i koledżu.
Żeby je wykształcić, polepszyć ich życie, ubrać.
Muszę pracować, nawet jeżeli kosztuje mnie to dużo stresu.
To może mnie zabić, ale będę dalej pracował. Tak po prostu jest.
Dla innych, dla rodziców dlatego, że są biedni,
żeby dać im pieniądze na jedzenie. Po to muszę zarabiać.
Tak, to jest twoje zdanie. Ale co mówi twoje ciało?
Ciało nie reaguje dobrze.
Jak ciało może reagować prawidłowo, skoro wymagasz od niego 16 godzin pracy.
Jeżeli obchodzisz się z nim odpowiednio i pozwalasz mu odpocząć, wtedy nie ma problemu.
Ale to bardzo proste. Dostajemy wypłatę, 4-4,3 tys. rupii.
Jeżeli nie dadzą nam nadgodzin,
to 2 tys. rupii stanowi koszt samego mieszkania i jedzenia.
Jeżeli weźmiemy z tego jeszcze 500 rupii pozostałych kosztów,
to zostaje 1-1,5 tys.
Z tym nie da się nic zrobić.
Żeby zarobić, bierzemy więc nadgodziny.
I myślimy, że to podreperuje sytuację finansową naszej rodziny.
Oto dlaczego.
Im jesteś starszy, tym mniej wydajny.
Kiedy będę miał 40 lat, nie dopatrzę się szwów, w zasadzie będę ślepy.
To bardzo drobiazgowa robota ponieważ nici są cienkie.
Muszę więc myśleć co potem. Niektórzy ludzie wracają na wieś i pracują w gospodarstwie.
W celu zachowania obecnych warunków pracy,
niezbędne jest istnienie biedy na obszarach rolniczych, jak i zniechęcenie panujące wśród robotników.
Jego źródła można odnaleźć cofając się do 1979 r.,
kiedy generalny strajk w Faridabad zakończył się strzałami do protestujących.
Od tego momentu rozpoczął się gruntowny proces reorganizacji,
prowadzącej do automatyzacji produkcji i wprowadzania niestabilnych warunków zatrudnienia.
Jak masz na imię?
Jawaharlal
Kiedy przyjechałeś do Faridabad?
1970 r.
Później był strajk w 1977 r.
Podczas jego trwania byłem Sekretarzem Generalnym związku AITUC.
Potem zostałem wyrzucony. Następnie pracowałem na pełen etat w CPI.
Następnie pełen w CPM.
Wreszcie działałem w ruchu Naxalite.
W 1979 r. stworzyliśmy komitet strajkowy
i tym się zajmowaliśmy.
Doprowadziliśmy do zamknięcia Faridabad w 1979 r.
Co stało się potem?
Kiedy w Faridabad w 1979 r. przerwaliśmy pracę,
użyto broni, z której zabito wielu robotników.
W tym czasie, podczas obrad władz Bhajan Lal,
zarządzono użycie broni.
Strzelano na placu Neelam,
który dziś nazywamy Placem Męczenników. Robotnicy zostali męczennikami.
Ilu ludzi zginęło ?
Liczba nie była dokładna.
Rząd ogłosił, że zginęło 17 osób.
Robotnicy także walczyli i został ranny policjant.
Zabrano mu pistolet. Inny też został pobity.
Jak myślisz, ile osób poniosło śmierć?
Robotnicy mówią, że 150-175.
Ale władze doprowadziły do tego, że ciała zniknęły.
Ponieważ było wiele aresztowań,
strach na pewien czas nieco ostudził zamieszki.
Nie wiedzieliśmy, czyje ciała zaginęły.
Następnie protest robotników osłabł,
W fabrykach wprowadzono automatyzację,
przez co zmniejszyła się liczba pracowników.
Zamknięto wiele fabryk,
wiele zakładów włókienniczych
i wzrosło bezrobocie.
Wiele fabryk skomputeryzowano.
Wielu robotników zostało bez pracy
i wróciło na wieś.
Zakłady zaczęły zlecać podwykonanie.
Nastąpił regres ruchu.
Zmniejszyła się liczba zatrudnionych na stałe.
Ludzie zaczęli pracować na kontrakty.
Nie było sensu strajkować.
Myśleliśmy: "Nie mamy żadnych praw,
więc nie mamy o co walczyć".
Dlatego przestaliśmy protestować.
Tylko pracownicy posiadający stałe zatrudnienie mogą strajkować.
Teraz widzą, że ciężko zdobyć pracę jako podwykonawca.
Ich bojowość osłabła.
Od czasu kiedy ruch w Faridabad został skutecznie zastraszony,
doszło do kilku ataków na rdzeń siły roboczej.
W 2000 r., celem stali się najlepiej opłacani,
czyli pracownicy Maruti Suzuki posiadający stałą pensję miesięczną.
Firmie, zatrudniającej 5,8 tys. pracowników,
2 tys. z nich, udało się zastąpić pracownikami kontraktowymi.
Cztery lata później przyszła kolej na robotników Honda HMSI.
Po licznych konfliktach pracownicy zostali zaproszeni do rozmów przez przedstawicieli rządu.
Oto co się stało, gdy przyjechali na miejsce.
800 osób zostało rannych, 67 pracowników oskarżono o próbę zabójstwa.
Wszyscy pracujący w regionie dostali nauczkę.
Pracujesz w tym przemyśle tak długo,
czy sam kiedykolwiek strajkowałeś?
To niemożliwe.
W którejkolwiek fabryce zaczniesz protestować, wyrzucą cię i zatrudnią kolejnego.
Teraz oszukują na płacach.
Jeżeli pracownik coś mówi, zastraszają go.
Policjanci, prawo, sądy - stają w obronie bogatych.
Nikt nie słucha biednych.
Jak biedak może wystąpić przeciwko temu, kto ma pieniądze? Musisz to brać pod uwagę.
Jest tak - jak coś się dzieje, kierujemy skargi.
Następnie podjęte zostaje oficjalne dochodzenie.
Odpowiednie osoby są opłacane przez ludzi z zakładu i skarga zostaje oddalona.
Tym samym nic się nie zmienia, a zatem nie ma nikogo, kto by nas wysłuchał.
Jeśli chcemy podjąć określone kroki, po rozważeniu naszej sprawy, zanim je wykonamy, wszystko się kończy.
Myśląc w ten sposób, nie jesteśmy w stanie podjąć żadnych decyzji.
Przybywamy z daleka. Pracujemy za 4 tys. rupii, a za pokój płacimy 3 tys.
Jeżeli wykonamy jakieś ruchy, nasze płace zostaną zablokowane.
Nasze pokoje zostaną zamknięte na klucz, zabraknie pieniędzy na prom i powrót do domu.
Czy rozmawiacie z kimś o tej sytuacji?
Tak, rozmawiamy, ale zawsze kończy się na braku wsparcia.
Jeśli rozmawiamy tutaj, między sobą, to nie pomaga. Powinniśmy mieć znacznie rozwinięte silne kontakty.
Jeśli mamy problem, dajmy na to czterech z nas pójdzie go zgłosić, co może zrobić czterech ludzi? Nic!
Gdybyśmy mieli wsparcie, moglibyśmy chodzić.
Coś takiego jednak nie istnieje.
Wiele firm zatrudnia gangsterów.
Protestujący pracownicy są bici - na drodze, albo w zakładzie,
w sąsiedztwie, na targu - to są właśnie gangsterzy.
Co możecie zrobić, żeby polepszyć sytuację?
Macie jakieś propozycje?
Żeby sprawy się polepszyły, musimy stworzyć związek. Musimy mieć członków.
Potem możemy skarżyć się na złe traktowanie. Wówczas może działać związek.
Co jeśli złożysz skargę w firmie?
Nikt nie słucha. Rząd nie słucha. Wszyscy są skorumpowani.
Nie możecie złożyć skargi komisarzom pracy?
Wszyscy komisarze ministerstwa pracy są kupieni pzrez wielki przemysł.
Firmy kupują ich.
Kiedy pracownik się skarży, komisarze informują o tym firmę.
Pracownik zostaje wyrzucony i nic w konsekwencji się nie dzieje.
Jeśli inna osoba wnosi skargi, też zostaje wyrzucana.
Nie ma więc sposobu na składanie skarg?
Nie mamy stałej pracy.
Chcemy pracować, jeśli otwieramy usta to również drzwi wyjściowe - prosto za drzwi.
Jeśli zabieramy głos, to wylatujemy. Jeśli chcemy pracować, musimy być cicho.
Na jak długo operator maszyny może zostać zatrudniony? Jeden miesiąc, dwa miesiące?
Tak długo, jak długo jest robota. Jeśli jej nie ma, zwalniają cię.
Kiedy się zatrudniamy, od razu musimy podpisać rezygnację,
żeby mogli nas wyrzucić.
O takich decyzjach z reguły się dyskutuje, ale w przypadku zwykłego robotnika to niemożliwe.
I dlatego mało się zmienia.
Negatywnym efektem tego
jest wzajemne obwinianie i rozpamiętywanie sytuacji.
Jest to jednak pułapka, z której trzeba się wydostać.
Kiedy decydujemy się na podjęcie decyzji, musimy pamiętać,
że wszyscy są obciążeni ograniczeniami.
Różnica polega na tym, że jedni mają ich więcej a inni mniej.
Ważne jest, żeby dostrzegać, że wszyscy jesteśmy poszkodowani
i iść do przodu we wspólnej niedoli.
Same kroki są proste - jak źdźbła słomy.
Gniazdo zbudowane ze słomy, staje się mocnym, bezpiecznym miejscem.
Każdy ptak może znaleźć kawałek i połączyć z innymi.
Pomimo skrajnie trudnych warunków, w których znajdują się pracownicy,
zawsze szukają możliwości wyjścia.
Podczas walk pracownicy często rezygnują z przywódców i delegatów,
w celu zwiększenia swojej siły.
Delhi czerwiec 2009 r.
Jednym z przykładów są pracujący za stałe wynagrodzenie metalowcy,
którzy wykonują prace rzemieślnicze dla amerykańskiego rynku.
Zaczęliśmy je, ponieważ dostrzegliśmy naszą słabość.
Zdarzało się, że zwalniano nas jednego po drugim.
Podczas pracy za bramę wyrzucany był ten czy inny.
Zaczęliśmy się spotykać, by się zjednoczyć.
Jeśli występuje jedność, kiedy komuś coś się stanie, wszyscy będą reagować.
To ma znaczenie. Dlatego mamy te spotkania.
Więc zostaliście zwolnieni w 2005 r.?
Tak w 2005 r. Potem 25 stycznia 2006 r., zatrudniono nas ponownie.
Co się wydarzyło w międzyczasie?
Wywiesiliśmy plakaty na ten temat - gdzie indziej, w Jantarmantar, ITO,
Connaught Place, Sujan Singh Park, Nehru Place.
Chcieliśmy przeciągnąć zwykłych robotników na naszą stronę.
Chcieliśmy im powiedzieć, że ta firma postępuje tak i tak.
To wszystko.
W Ameryce także, miał miejsce protest na zewnątrz zakładu.
Jak skuteczne to było?
Na tyle, by z wielkim zaangażowaniem postąpić podobnie tutaj. Powiedzieliśmy każdemu.
Ponieważ wszystkie produkty naszej firmy są sprzedawane tam.
Potem, były dystrybuowane ulotki poruszające ten problem.
Więc ktokolwiek przeczytał kartkę
na przykład kupcy, kupujący produkty...
...kiedy się dowiedzieli, próbowali reagować i to przynosiło efekt.
Potem pojawił się właściciel i doszedł z nami do porozumienia.
Ale przed tym wydarzeniem byłeś członkiem związku INTU? - Nie, IFTU.
Jakie wyniosłeś stamtąd doświadczenia?
Sądziliśmy, że kiedy zostaniemy zwolnieni, związek przywróci nas do pracy.
0kazało się jednak, że związek nie grał czysto.
Porozumieli się z właścicielami i chcieli zmusić nas do wykrzykiwania haseł, co uznaliśmy za bezużyteczne.
Troszczą się o swoje własne, egoistyczne interesy.
Czy są z innymi?
O tyle, że jeśli ktoś zostaje zwolniony, to odsyłają cię do firmy albo żeby demonstrować.
Są najbardziej egoistyczni - przywódcy. Nie podoba mi się to.
Kiedy wznieśliśmy transparenty, jeden z nich wystąpił przeciwko nam.
Związek był przeciwny transparentom?
Tak. Powiedzieli, że to raczej ich logo powinno się znaleźć na transparencie IFTU i że to ich flagi miały powiewać.
Chcieli przejąć zasługi.
Zależało im na wypromowaniu się. Teraz, to my się wypromowaliśmy.
Stąd tyle hałasu o to dlaczego na transparentach nie było logo IFTU.
Spotkanie więc było ważne?
Tak, spotkanie zawsze było istotne.
To już 8-9 lat. Spotykamy się w każdą niedzielę.
Jest tak, że jakąkolwiek robotę wykonujemy podczas tygodnia i cokolwiek nam się przytrafi, mówimy o tym tutaj.
Rozmawiamy między sobą jak znaleźć rozwiązanie, a potem zgodnie działamy.
Spotkanie jest więc dla nas znaczące w każdych okolicznościach. To ważne.
Żeby nikt z nas - żaden z młodych, nie został skrzywdzony przez zarząd
i w pracy - właśnie dlatego jest to istotne.
Siedzimy razem i wspólnie radzimy. Czujemy się jak bracia.
Czy firma próbowała znaleźć wśród was przedstawiciela
i zapłacić mu łapówkę?
Zawsze tego próbują. To ich standardowe zachowanie.
Tam gdzie jest związek, tam jest dla nich największe zagrożenie.
Zawsze kiedy zarząd mówi do nas, odpowiadamy:
"Wszyscy jesteśmy przedstawicielami. Możecie mówić do kogo chcecie".
Dlatego mają problem, bo skoro nie ma przedstawiciela,
to muszą rozmawiać z każdym pracownikiem.
Zawsze kiedy obywamy spotkanie, także właściciel,
- kiedy przyjechał w styczniu 2006 r., mieliśmy 2-3 spotkania - ma z tym problem.
Zwykle ich pierwsze oczekiwanie jest takie, że powinno być 2, 3, 5 osób.
Ale nie było nikogo takiego.
Wszystko co ma być przedyskutowane, powinno być w obecności każdego.
Kiedy 4-5 osób jest na spotkaniu,
dając im łapówkę, osiągają przyzwolenie, które tylko im odpowiada,
ale my jesteśmy zobowiązani do jego zaakceptowania. To największy problem.
Wciąż i nieprzerwanie chcą, żebyśmy wybrali przywódcę,
i chcą z nami rozmawiać za jego pośrednictwem.
Następnie go kupują albo zastraszają i biją,
po to żeby osiągnąć warunki, które odpowiadają tylko zarządowi.
Teraz, jeśli jest 50 osób, nikt nie jest przywódcą, jak mieliby zastraszyć i zagrozić 50 osobom na raz?
Dwóch pracowników zostało wyrzuconych z pracy, jeden 8 miesięcy, drugi 3 miesiące temu.
Firma niesłusznie oskarżyła ich, że uderzyli brygadzistę.
Robotnicy wciąż są poza fabryką.
Kiedy ci ludzie walczyli, dołączyłem do nich.
Kiedy odnosili sukces, dołączyłem do nich.
Myślałem, że będzie nam się dobrze układać.
W zakładzie zarząd zmusza młodych do pracy, wywierając na nich nacisk.
To jednak nie dotyczy tych, którzy są razem.
Oni pracują zgodnie z przepisami, więc dołączyłem do nich.
To była przyczyna konfliktu pomiędzy mną a firmą, więc oskarżyli mnie i wyrzucili.
Byłem poza fabryką przez 8 miesięcy.
Możesz iść z nami do firmy.
Żeby obrabiać metal?
Nie, nie żeby pracować, żeby protestować. Robić zdjęcia.
Nie mogę wejść do środka.
Ale aż do bramy. Tak żeby nas poprzeć.
To będzie miało znaczenie.
W porze obiadu.
Przyjdź w porze obiadu albo o 9.00.
Pomyśl o tym. To da nam więcej niż wyrok sądu.
Środa 13.00.
Musimy jechać z Gurgaon do Noida. Jest bezpośredni autobus.
Czy pracownicy w Unistyle, mówią, że stawki są niskie i chcieliby więcej?
To pierwsza fabryka od 7 lat, w której robotnicy przestali pracować,
oferowali nam 10 rupii za część - my powiedzieliśmy, że to za mało - a oni się nie zgodzili.
Wobec tego przestaliśmy pracować. Potem na drodze negocjacji podnieśli o 1, 2 bądź 4 rupie.
Kiedy zobaczymy, że dadzą nam 200, 250 rupii więcej, zaczniemy pracować ponownie.
Ostatnio zaoferowali 28 rupii za część.
Przestaliśmy pracować, więc podniesiono do 32 potem zaoferowano 35.
Wciąż nie pracowaliśmy, więc podobno zaoferowano 37.
Jak podjęliście decyzję w 50 osób? Czy mieliście przywódcę?
Nie, nie było przedstawiciela. Było 50 wykwalifikowanych pracowników.
Kiedy o 3.00 była pora obiadu, pracownicy wyszli na zewnątrz i rozmawiali ze sobą
o tym, że stawka jest za niska i że powinna być podniesiona, w innym wypadku przerwiemy pracę o 3.30.
Wszyscy więc weszli do środka i przestali pracować.
Kiedy brygadzista powiedział, że mamy pracować, odpowiedzieliśmy: "Najpierw podnieście stawkę".
Nie było potrzeby wybierania przedstawiciela.
Czy chciałbyś coś jeszcze powiedzieć?
Co miałbym powiedzieć?
Jeśli pracownicy będą zjednoczeni, wtedy zobaczymy.
To jest cywilizacja, która ma 5 tys. lat i upłynie sporo czasu, zanim zmieni się ta tradycja.
Jeśli nie, to polityczne przywództwo zadecyduje
czy otrzymamy świadczenia, czy zostaniemy zastrzeleni.
Czy jest w fabryce związek?
Związek?
Związek, jak wy to nazywacie? AITUC na przykład?
AITUC? Ekta (Jedność)! Tak, jest jedność.
Jeżeli ktoś wywiera na nas presję,
to nie jedna osoba, ale każdy protestuje.
Jeśli ktoś krzyczy, wszyscy odpowiadamy.
Wszyscy jesteśmy zjednoczeni!
Wątpliwości w związku z nowymi formami organizacji, nowymi metodami walki stają na porządku dziennym.
W Gurgaon, to nie kwestia rozmawiania o sprawach Hondy, Sunbeam, Rico Auto,
ale raczej o krokach jakie może podjąć 2,5 tys. pracowników zatrudnionych przez przedsiębiorców w Delphi;
o nagłym zaprzestaniu pracy 4,5 tys. pracowników fabryki części zamiennych Hero Honda w Gurgaon;
o przerwaniu pracy przez 3 tys. robotników w fabryce Honda HMSI,
zatrudnionych przez podwykonawcy,
o przerwaniu pracy przez robotników tymczasowych w Eastern Medikit z racji opóźnień w wypłacaniu pensji.
Robotnicy są zaangażowani w poszukiwanie, tworzenie i formowanie nowych dróg.
W takich okolicznościach powinniśmy raczej zapytać: czego nie powinniśmy robić?
co powinniśmy robić? jak tego dokonać?
Przerwa na lunch przed zakładem obróbki metalu.
Kilka dni później, kirownictwo zaproponowało ponowne zatrudnienie wyrzuconych pracowników.
Film nakręcony w bliskiej współpracy z "Gurgaon Workers News".
Scenariusz i montaż
Kamera
Dźwięk
Tłumaczenie
Lektorzy
Plakat
Zdjęcia
DVD
Internet
Podziękowania dla
Nagrane w ramach
Sfinansowane przez
Więcej informacji
Korespondencja na adres
Tłumaczenie: antymisiek@yahoo.pl